blog

Vinkenverhaal

Op 2 juni van dit jaar liepen wij met onze hond, zoals elke avond, een rondje door het bos. Halverwege onze wandeling zagen we opeens een pluizig bolletje op de grond zitten. Onze hond snuffelde er wat aan en liep vervolgens verder. Dichterbij gekomen bleek het een piepjong vogeltje dat net een paar dagen uit het ei was. Het had alleen maar dons en een paar veertjes. Zijn bekje was net zo groot als zijn hele hoofd en stond wagenwijd open. Om ons heen was geen nest te ontdekken. Hij kon ook uit een nest geroofd zijn en losgelaten. We wisten het niet. Wat ik wel wist, als we hem achterlaten sterft hij een zekere dood. Ik hoefde dus niet lang na te denken en heb hem meegenomen.

Thuis had ik nog een hamsterkooi, heb er wat zaagsel ingedaan en een nestje gemaakt van doeken en keukenrol. De eerste vraag wat dan op komt: “Wat eet zo’n beestje”? Piertjes en beestjes was hij duidelijk niet zo dol op. Die liepen trouwens ook zo zijn bekje weer uit. Op internet vond ik een paar recepten voor jonge vogels. Gekookt ei, paneermeel, en gedroogde insecten. Dat had ik allemaal in huis en heb daar een papje van gemaakt. Samen met wat geprakte maïs. Hij vond het heerlijk!

Nu eerst afwachten of hij de eerste nacht door zou komen. Dat deed hij gelukkig. Heel vroeg hoorden we hem al schreeuwen om voer. De eerste dagen gaf ik bijna elk uur een paar hapjes en na die hapjes druppelde ik wat water met een spuitje er achteraan. Hij gaf zelf aan wanneer hij genoeg had, dan draaide hij zijn kopje weg.

Na een paar dagen en wat verder zoeken op internet, ben ik overgestapt op universeel vogelvoer, vinkenpatee, waar ik met water een mooi papje van kon maken. Daar draaide ik wormpjes van en kon ik het zo in zijn bekje stoppen. Hij groeide als kool! Na 5 dagen werden al meer veertjes zichtbaar en kwam hij zijn nestje uit om op een takje te zitten. Tussen de tralies hadden we takjes vastgemaakt waar hij op kon zitten. Aan de kleuren van zijn veertjes te zien leek het een vinkje.

Die dagen bleef hij keurig zitten waar we hem neerzetten. Mijn zoon nam hem zelfs mee naar boven als hij ging leren voor zijn tentamens, dat vond hij gezellig…Hij zette hem op een flesopener in een glas, zodat “flatsjes” netjes opgevangen werden. En…hij noemde hem “Janko”….
Daarna ging hij steeds meer fladderen, van zijn kooi naar de pc, naar de stoel en op de kast. Steeds iets verder, heel voorzichtig. Soms met een noodlanding als de afstand toch iets verder bleek, of als hij zijn landingsgestel nog niet uit had. Het kostte veel energie en na een paar hapjes eten en wat drinken viel hij dan uitgeput in slaap.

Dan breekt de dag aan dat het duidelijk is dat we hem niet eeuwig binnen kunnen houden. Het was me niet gelukt hem zindelijk te maken, waardoor er wel eens een flatsje ergens neerkwam. Dus, dan maar naar buiten. Op het terras staat een vijgenboom, dicht tegen ons huis, met grote bladeren ter bescherming. Daar zette ik hem in en bleef hij rustig uren zitten, tot ik hem weer binnen haalde. Hij was nog klein en kwetsbaar, dat zagen de eksters ook. Zo werd hij al snel gepakt door zo’n beest, maar was ik gelukkig snel genoeg om hem weg te jagen. Hij was gevallen en snel onder de tafel gekropen, luidkeels schreeuwend van angst. Zo zielig!! Dus vanaf nu goed opletten en hopen dat hij snel groter en sterker zou worden. Hopelijk gaat hij ook snel zelf zijn eten zoeken.

Na enkele dagen dichtbij huis te blijven gaat hij langzamerhand wat verder weg. Maar zijn duidelijke harde vinkenpiep is goed te herkennen. Als ik hem roep antwoordt hij onmiddellijk met enkele piepjes. Ook komt hij direct naar me toe om te eten. ‘S Nachts hield ik hem nog binnen, maar dat doen we nu niet meer. Wanneer ik de tuin inloop vliegt hij mee en landt regelmatig op mijn hoofd of schouder. Zelf voer zoeken doet hij nog niet volledig zelf. Nog zeker 4 tot 6 keer geef ik hem nog te eten, maar ik zie hem wel vaker op de mezentafel zaadjes snacken.

We zijn nu bijna 6 weken verder en ik had nooit gedacht zo’n jong, kwetsbaar vogeltje in leven te kunnen houden. Elke dag laat hij zich nog zien en horen. Antwoordt nog steeds met een luide piep als ik hem roep. Bijvoeren doe ik amper, het kost ook steeds meer moeite hem te lokken. Dat betekent dus dat hij aan het verwilderen is en dat is een goed teken. Het heeft erg veel tijd gekost, maar het is het zeker waard geweest.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *